به مناسبت تولد دوسی جونم یهو تصمیم گرفتیم بریم بیرون بجشنیم.

جاتون خالی کلی خندیدم و خوش گذشت.

ولی امان از دست این پرخوری. من که بیرون شام خورده بودم ، اومدم خونه و مجبوری شام خوردم.

فک کنم یکمه دیگه بمیرم ، چون دیگه نفس نمی تونم بکشم.

دقیقا چند سال پیش مثل همچین شبی ، البته چند ساعت بعدش ، شکو جونم اولین گریه زندگیشو کرد. (البته گریش باعث خنده همه شد. به جان خودم راس می گم)

خلاصه بهونه الانم واسه خوشالی تولد شکو جونمه.

شکو جونم تولد گلت مبارک

به افتخارش ش ش ش ش ش ش ش 

یه داستان کوچولو از نوع  beachsands

-همه جمع شده بودند و آماده رفتن، همهمه ای به پا شده بود.

هر کسی یه چیزی می گفت، خیلی ها که جلو تر از بقیه بودن از ترس بد جور می لرزیدن و دست های همدیگرو گرفته بودن.

اصلا نمیدونستن چه بلایی سرشون میاد.

یک دفعه همه جا لرزید…

همه از ترس، جیغ و داد می کردن…

که نیرویی  همه رو هل داد پایین…  

و اون قطره های اشک یکی یکی از روی گونه های دخترک سرازیر شدن و ریختن روی بستنیه نیمه خورده ی دخترک که روی زمین افتاده بود…!

بچه ها چه دنیای قشنگی دارن

اینقدر سادهو قشنگه که بعضی وقتا حسرتشو می خورم.

الهی دور صبا (خواهرزادم) بگردم ، فکر کن رفته یه کاغذ سفیدو کلی خط خطی کرده و بعد از کلی تا کردن آورده می گه خاله جون یه دختر که همش موهاش فرفریه کشیدم بدشم کردمش برات کیف که باهاش بری مهمونی.

فک کن ن ن ن ن ن ن ن ن ن

کاش بزرگی بودم با ذهنیت زیبای بچگیام

دوس دارم بپرم

برم بالا ، بالا ، بالاتر . اونجایی که فقط من باشمو منو منو من ……..